Fred Rommens

Ik meldde het al eerder in dit blog; de door de overheid beschikbaar gestelde middelen voor aanpassing van de gebouwen van ons primair onderwijs zijn volstrekt onvoldoende. De aanpassingen ten aanzien van de reductie van onze gezamenlijke CO2 uitstoot en de reductie van CO2 in de klaslokalen zelf kan dus ook maar mondjesmaat worden aangepakt. Het is zelfs nog erger dan ik u heb voorgespiegeld. Uiteindelijk stelt onze overheid namelijk maar een kleine 100 miljoen beschikbaar, hoewel dat dan weer wel aangevuld moet worden door gemeentes om de subsidie te kunnen krijgen en daarmee het bedrag voor de scholen weer op loopt.

Om de druk er op te zetten moet er ook nog eens haast gemaakt worden. De eerste week van oktober stelde Senter Novem de voorwaarden voor de subsidie vast, maar geeft de scholen(-stichtingen) en gemeentes slechts een week of 10 á 12 om alle scholen te laten inventariseren, een speciaal EBA rapport te laten opstellen en de subsidie aan te vragen. Na 31 december aanvragen is niet in behandeling nemen! Voor sommige gemeenten en scholenstichtingen is dit haast niet te doen, zo heb ik al vanuit diverse hoeken gehoord.

Een ander probleem is dat de subsidie wel heel snel wordt toegekend (er is beloofd binnen 5 maanden) maar dat gemeentes de budgetten voor 2010 natuurlijk allang gereed hebben. Omdat gemeenten wel worden verplicht om te participeren en een vergelijkbaar bedrag als de subsidie uit eigen middelen moeten toevoegen, zal dit budgettair onderbouwd moeten zijn. Vanuit het budget 2010 zal dat voor vele gemeente niet meer haalbaar blijken. Het opnemen in het budget voor 2011 lijkt in ieder geval niet te kunnen want de subsidie wordt in 2010 uitgekeerd en de daarbij behorende werkzaamheden moeten dan ook zijn uitgevoerd. Onbegonnen werk voor sommige gemeenten dus.

Hoewel sommige organisaties er wel bij varen, immers de werkzaamheden ten aanzien van het EBA advies moeten toch worden uitgevoerd, kan dit toch op deze wijze niet de bedoeling zijn geweest. Vele scholen zullen dus naast het potje pissen. 80% van de scholen is namelijk alleen al installatietechnisch niet in orde en daar horen ook gloednieuwe scholen bij. Dat betekent dat er ruim circa 6000 scholen met problemen moeten zijn. Reserveer daar voor het gemak eens €.100.000,00 per school voor (voor alle te nemen maatregelen een redelijke inschatting dunkt mij) en dan snapt iedereen dat de beschikbaar gestelde middelen niet voldoende zullen zijn. Snel die subsidie aanvragen dus, dan zit je er tenminste nog bij!

Ook voor vele ZZP’ers komt er een spannende tijd aan, immers als aannemers het rustiger krijgen (hoewel ik er gelukkig vele spreek die voorlopig nog helemaal geen teruggang zien in de orderportefeuille) dan wordt er eerst afscheid genomen van de buitenste, flexibele personele schil; de ZZP’er dus! Het vaste personeel houd je immers zo lang mogelijk vast en aan het werk. Voeg daaraan toe dat door een verminderde hoeveelheid werk op de markt partijen op meerdere terreinen actief (moeten) worden en dan wordt voor de ZZP’er de spoeling wel heel erg dun. Vooral zij die voornamelijk afhankelijk waren van de aannemer en zelf niet over een kring met directe opdrachtgevers (particulieren, woningstichtingen, etc.) konden beschikken gaan ongetwijfeld last krijgen.

Deze ZZP’ers zouden dan ook wel eens het hardst kunnen worden getroffen, immers zij hebben niet het standaard vangnet van de WW, zoals elke vaste werknemer wel heeft en dat terwijl deze ZZP’er juist met positieve resultaten word ingezet in vele bouwprojecten. Hij is doorgaans flexibel, kijkt niet naar en zeurt niet over overwerk, is vaak zeer vakkundig (want anders snel zonder werk) en door een wat meer ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel breder inzetbaar en met meer oog voor een totaal bouwproces. Juist deze mensen dreigen nu extra de dupe te worden van de crisis en dus; wordt het niet eens tijd dat we als bouwpartners eens anders gaan kijken naar en omgaan met deze goed gekwalificeerde collega’s.

Ik juich dan ook de initiatieven op dit gebied toe die ZZP’ers een betere status gaan verlenen dan nu vaak het geval is. De speciale bureaus die zich hierop toeleggen zijn wellicht nog jong en moeten hun weg nog vinden, maar wel een stap in de richting van meer bundeling van ZZP krachten, maar ongetwijfeld zijn er nog veel meer mogelijkheden. Deze ZZP’er aan zijn lot overlaten is voor de branche lijkt me geen goede optie.

Onze minister heeft onlangs bepaald dat er 215 miljoen voor het Primair Onderwijs beschikbaar komt voor klimaataanpassingen op onze basisscholen. Enerzijds moet daarmee de luchtkwaliteit worden verbeterd, anderzijds zal er een serieuze energiebesparing uit voort moeten komen. Op zichzelf een fantastisch streven, maar wat kunnen we er mee.

Vergeten we even dat sommige scholen splinternieuw zijn en dus vermoedelijk geen aanpassingen behoeven en vergeten we ook even dat van al de toegezegde miljoenen er mogelijkerwijs niet alles daadwerkelijk ten goede komt aan de klimaataanpassingen, dan kunnen we vaststellen dat er circa €.30.000,= (inclusief BTW) per school beschikbaar is. Net genoeg dus om de hele school te voorzien van energiezuinige verlichting en de daarbij behorende randzaken!

Dan missen we dus wel het één en ander; de ventilatie met warmte-terugwinning (zo broodnodig voor de frisse lucht) , of de energiezuinige CV ketel. In veel gevallen is de noodzaak nog veel hoger als het gaat om de vervanging van de stalen kozijnen met enkel glas!! Dat kan dus nooit allemaal met alleen de subsidie van onze minister.

Partnerschap is dus in deze noodzakelijk om tot werkelijke resultaten te komen, maar dat zal zeker nog wel voeten in de aarde hebben. De scholenstichtingen in het Primair Onderwijs moeten nadrukkelijk samenwerken met de gemeentes (doorgaans eigenaar van de locaties), zodat met een gezamenlijke inspanning en financiele bijdrage een zo optimaal mogelijk resultaat kan worden behaald. In een dergelijke situatie kan en mag een gemeente natuurlijk niet verstek laten gaan en zijn verantwoordelijkheid, ten aanzien van de huisvesting voor het basisonderwijs, nemen. Ook de stichtingen zelf zullen niet achterover kunnen leunen en actief deze uitdaging moeten aangaan om naast de eigen inbreng en die van de gemeenten de subsidie niet mis te lopen.

90.000 verenigingen van eigenaren blijken er in ons land te zijn. 90.000, waarvan kennelijk 70.000 van vier wooneenheden en kleiner. Dan zijn er dus 20.000 ‘grotere’ VVE’s stel ik vast. Verbazingwekkend toch dat een zeer groot deel daarvan niet in het bezit is van een deugdelijk onderhoudsplan voor het vastgoed waar zij allemaal tot in lengte van jaren gebruik van hopen te maken.

Even het beeld zuiver stellen; een VVE is toch vooral bedoeld om het gezamenlijke vastgoed in stand te houden! Is het dan niet vreemd dat wederom een zeer groot deel zich laat inpalmen door administratiekantoren, makelaars en andere vast heel goed bedoelende ‘specialisten’ die de VVE wel op het juiste spoor zullen houden. Vreemd dat er zo weinig zich melden bij de echte specialisten die echt iets af weten van de bouwkundige staat van het dak of het broodnodige onderhoud van het schilderwerk.

Natuurlijk zijn huisregels onontbeerlijk om gezamenlijk op een prettige wijze een appartementencomplex met elkaar te delen, maar de poppen zijn toch pas echt aan het dansen als het dak moet worden vernieuwd en er geen geld voor blijkt te zijn gereserveerd. Dat is allemaal opgegaan aan het onderhoud……, maar dan van de VVE en zijn adviseurs.