Category Archives: Dagboek

Flexibel waar het hoort

orange-644093_960_720

Hoezo schil?

Valt het jullie ook op dat er na de crisis meer en meer over een flexibele schil wordt gesproken.

Begrijpelijk op zich overigens, ik kan daar wel inkomen, maar heb wel wat moeite met de wijze waarop hij wordt ingezet, die flexibele laag.

Nog even los van het feit of het nu eigenlijk zo verantwoord ondernemen is om in plaats van medewerkers in dienst te nemen, te willen werken met ZP’ers om pieken en dalen in de orderportefeuille op te vangen. Je moet jezelf namelijk afvragen of het wel wenselijk is om die flexibele schil in te zetten daar waar je “waarde toevoegt” aan de klant.

Laat ik voorop stellen dat er meer dan genoeg situaties denkbaar zijn waarbij inzet van een flexibele schil, ook aan de klantzijde, onontkoombaar is. Denk aan specialistische activiteiten die een klant toch van je vraagt omdat ze dat niet zelf elders willen onderbrengen bijvoorbeeld. Of een onverwachte piek, waarvan te overzien is dat het echt slechts tijdelijk is.

Steller

Zo af en toe ontdek je in social medialand een nieuwe ontwikkeling. iets dat je aanspreekt. Twitter, Facebook, Instagram, het zijn de bekende voorbeelden. Omdat ik van beeldende media houdt viel mij Steller meteen op en zie daar, ik heb al menig fotoverhaal ‘geschreven’ op dit platform. Voor mij een mooie toevoeging, maar voor hoelang ….

Recht uit het hart

IMG_6345

Betrokken bij het Goede Doel

In de afgelopen crisisjaren gingen we zelf uiteraard op zoek naar lichtpuntjes. Niets menselijks is ons vreemd en dus zochten en vonden we, in sombere tijden, ook positieve aanknopingspunten.

Zaken die maakten dat werken ook weer gewoon leuk was.

In aansluiting op mijn #konijnopreis verhaal, dat op zichzelf niets met de crisis te maken had, past wel onze keuze om, juist tijdens de crisis, aan sponsoring te gaan doen.

Niet in geld, dat zat er effe niet in, maar wel in diensten.

Onze ervaringen met de Ronald McDonaldhuizen maakte namelijk dat we met veel plezier een ‘contract’ afsloten met het @kinderfonds om actief de huizen te gaan ondersteunen. Sindsdien ondersteunen wij op gebied van huisvesting waar we dat kunnen. ‘Om niet’ waar dat kan, tegen kostprijs waar het niet lukt.

De aftrap

Rust weergekeerd

Rust weergekeerd

Is het een blog, wordt het een boek?

Wie zal het zeggen. 5 jaar crisis, met dieptepunten, nog diepere dalen en soms ook hoogtepunten ligt achter ons en wil ik effe kwijt.

Een kleine vingeroefening bracht aan het licht dat het me helpt er over te vertellen, er over te schrijven en gezien alle positieve reacties op de 5 blogjes die ik voor mijn vakantie publiceerde lijkt het er ook op dat anderen er iets aan hebben.

Het deed me goed te horen dat er ondernemers, ZP’ers en gewoon belangstellenden zijn die het aanmoedigden, dat ik durfde te delen wat ik meemaakte.

Wellicht omdat ze met dezelfde zaken worstelden (en sommige nog steeds), of simpel omdat het recht uit het hart kwam, eerlijk, zo hoop ik, en dus komt er een vervolg. Een vervolg dat ik in de eerste plaats maak voor mezelf, omdat het me helpt zaken in het juiste perspectief te zien, zaken ook af te sluiten. Het klinkt zo ‘voor-de-hand-liggend’, maar het blijkt voor mij wel te werken.

Vakantie. Pak inspiratie mee!

Inspirerend genoeg?

Inspirerend genoeg?

De gebeurtenis van gistermiddag doet me beseffen dat, wanneer je alles in het juiste perspectief bekijkt, onze zorgen van ondergeschikte aard waren.

Neemt niet weg dat ze voor ons zeer reëel waren, levensecht en verrekte dichtbij.

De afgelopen week heeft me echter inzicht gegeven in het feit dat ik als ondernemer, me best kwetsbaar mag laten zien.

Ik mag mijn zorgen delen en bespreekbaar maken.

Ik heb ook ontdekt dat er nog steeds vele, vele ondernemers en zelfstandig professionals zijn die dat niet aan durven. Die wellicht een beetje steun of zelfs troost vinden bij mijn blogs. Bij het idee dus ook dat ze niet alleen staan. Dat er meer zijn die het zwaar hebben of (laten we hopen) hebben gehad.

Als je doet wat je altijd deed …….

Scenario

Nieuw scenario

Ik hoeft het zinnetje niet af te maken denk ik zo. Het is bekend, maar slechts zelden handelen we er naar. Merkwaardig nietwaar?

Vraag het aan een willekeurige persoon in je omgeving en de meeste zullen zeggen dat ze zich wel willen ontwikkelen. De meeste zullen echter zelf weinig actie ondernemen om werkelijk stappen vooruit te maken.

Die crisis heeft ons dus toch ook echt goede dingen gebracht. Wij doen, deels noodgedwongen, allang niet meer wat we altijd deden en dus krijgen we ook heel andere dingen terug. En weet je wat. Dat is gaaaaffff!!

Ik durf hier best te bekennen dat ook Treetops ingeslapen was. Het liep allemaal wel tot aan het begin van de crisis en zoals bij velen trainden we onze medewerkers wel om stappen te maken, daadwerkelijk zichzelf te verbeteren, maar wat bleef daar uiteindelijk echt van over? Erg weinig!

Gedwongen ontslag

elke dag weer ...

elke dag weer …

In de afgelopen jaren hebben we wel wat meegemaakt hier bij Treetops. Toch hebben we tot begin dit jaar kunnen vermijden dat er gedwongen ontslagen zijn gevallen bij Treetops.

Het afscheid van collega’s was er wel, maar zij kregen de ruimte om een andere job te zoeken en dat lukte ze bijna allemaal. 1 ervan begon zelfs voor zichzelf, wat in deze tijden erg veel respect verdiend.

Toch hadden we het begin dit jaar als ondernemersechtpaar nog verdomde lastig.

Het lukte niet geheel om zonder gedwongen ontslagen en dus personele kleerscheuren, uit de crisis te komen. Als een relikwie (en dan heb ik het over de functie en niet de persoon) hadden we nog een tekenaar op onze loonlijst staan.

Maar voor tekenaars in een bedrijf dat vooral projectmanagers herbergt, was er de laatste jaren minder en minder plaats. Steeds opnieuw was er een halvering in de werkzaamheden waar te nemen. Jaar na jaar liep de orderportefeuille terug. Niet gek als je bedenkt dat architecten zelf al nauwelijks wat te doen hebben, laat staan dat ze wat aan ons uitbesteedden.

Delen of ordinair uithuilen?

 

uithuilen

uithuilen

Gister schreef ik al dat de fut er uit is. Een jarenlang gevecht, samen met mijn partner, om ons levenswerk -want dat is Treetops gewoon- overeind te houden, is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten. Wat we meemaakten gun je niemand.

Hoewel we e.e.a. nog steeds in het juiste perspectief kunnen plaatsen hoor. Er zijn altijd vreselijker zaken. Dat weten we, maar toch. Het vrat aan ons. Het kostte zoveel moeite!

Dan kom je op een punt dat dat er een streep onder gezet kan worden. Bijna dan. Dat het verleden er wel geweldig in heeft gehakt, maar dat je weer echt vooruit kunt gaan kijken. Dat er niet eens alleen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat je het einde van de tunnel nu ook gewoon kunt zien!

In het verleden zou ik dergelijke periodes, hoewel nooit zo heftig en lang als deze, vergeten. Ik zou ze ergens in mijn hoofd een plekje achteraf geven en ze langzaam laten afsterven. Op één of andere manier lukt me dat nu niet. Op één of andere manier moet er iets anders gebeuren om het achter me te laten. Ken je dat?

Een lege hooivork!

een vorkje prikken

een vorkje prikken

Voor mijn vakantie speelt de behoefte bij me op om in ieder geval iets, al is het nog zo weinig te delen van de afgelopen 5 zeer bewogen jaren. Ik deel ze in 5 dagelijkse blogs. Hopelijk dat het me wat rust verschaft als ik alvast wat zaken ‘van me af kan schrijven’.

De tank leeg.

Als ondernemer is het niet gebruikelijk dat je zwaktes laat zien. Stel je toch eens voor zeg dat, juist in tijden van economische tegenwind, je medewerkers zouden ontdekken dat ze een werkgever hebben die ook gewoon zijn twijfels heeft. Het soms ook gewoon effe niet meer weet. Dat kan toch niet.

Misschien is het juist wel die instelling die me zoveel energie heeft gekost. Niet dat ik dat bewust deed, maar terugkijkend hield ik de afgelopen jaren mijn ‘ondernemers-problemen’ te veel voor mezelf. Dat geeft te denken natuurlijk.

De “Open Deuren” van netwerken

Verbinden

In rap tempo zie ik om me heen de netwerkers veranderen en daardoor ook het netwerken. Ik ben zelf op zoek gegaan naar alternatieve vormen en zie om me heen dat er velen met mij zijn die andere wegen in slaan.

Toch zijn er ook die nog min of meer ‘oude’ netwerkvormen aanhouden en promoten. Dat kan, dat mag en voor vele lijkt het ook prima te werken, maar mag ik me dan toch af en toe een beetje verzetten tegen enkele van die dogma’s of open deuren van het netwerken.

Wees onvriendelijk, kil en onbetrouwbaar!

Niet helemaal wat je als advies zou verwachten natuurlijk maar het tegenovergestelde kwam ik wel tegen: “Wees vriendelijk, warm en eerlijk” en dat is zo’n open netwerkdeur dat het haast lachwekkend is natuurlijk. Alsof men ooit zou prediken dat je onpersoonlijk, afstandelijk en een liegbeest zou moeten zijn. Het spreekt toch voor zich dat je niet als een hork wenst over te komen! Ik zou er overigens liever aan toevoegen dat je vooral jezelf zou moeten zijn. Men prikt er onmiddellijk doorheen als je jezelf anders voordoet dan je bent.