Category Archives: Persoonlijk

Homeride

HomerideHet is wat als ze binnen je organisatie besluiten mee te willen doen aan de Homeride 2017.

Het is zo gezegd, maar dan.

Het is namelijk best een uitdaging dit te organiseren, al was het maar omwille van de sponsoring die er mee gemoeid is.

Het gaat immers wel ergens over; 500 kilometer fietsen in 24 uur (dat mag dan wel in estafette) voor het goede doel. Dat goede doel laat zich in ons geval raden; Het Kinderfonds. De Ronald MCDonaldhuizen. De tocht gaat dan ook vanaf het huis te Maastricht tot aan het huis van Groningen, tenminste dat was dit jaar zo.

Open-Netwerk-Wandeling

Het Open Wandel Netwerk is geboren

Het Open Wandel Netwerk is geboren

Mijn volgers weten inmiddels wel dat ik graag op zoek ga naar andere vormen van netwerken. Firefly, Route286 en eigenlijk ook WAT zijn daar het gevolg van. Ook de Open Coffee’s, hadden wel iets, maar de eer dit te hebben bedacht ligt zeker niet bij mij. Daarnaast organiseerde ik al eens themasessies met potentiele clienten, vakgenoten, specialisten en ook die aanpak beviel me goed. Tijd voor de volgende stap.

In beweging

Voor mijn gezondheid is mij enkele jaren terug verteld dat het beter zou zijn als ik wat meer zou bewegen en dat leverde inmiddels vele, vele wandelgesprekken op. Ook dat was een vorm van netwerken, immers ik liep meestal met relaties mijn tochten, en dat vormde de basis van een tweetal ideeen waarmee een nieuwe aanpak geboren werd.

We gaan om te beginnen tweewekelijks op stap. Vroeg in de morgen om 7 uur namelijk op maandag, als aftrap van de week. We maken het hoofd samen leeg en met een frisse wind in het hoofd treden we vervolgens de werkweek tegemoet.

De Wens van Waarde te willen zijn

SvH

Klaar voor de kaarsenceremonie

Zelf ben ik niet een erg zorgzaam type. Ik sta dus niet meteen vooraan als een vriend, familielid of bekende ziek wordt, laat staan als dat een ernstige ziekte is.

Dat wordt nog wel eens afgedaan als ongevoelig of zelfs asociaal. Zelf zie ik dat toch wat genuanceerder. Het zit niet in mijn karakter om ‘zorgzaam’ te zijn. Ik kan daar geen goede vorm voor vinden, voel me er onprettig bij.

Maar betekent dat dan dat ik voor deze zieke bekende niet van Waarde wens te zijn? Zeker wel.

Samenloop voor Hoop

Onlangs liep ik met een team betrokken mensen mee met de Samenloop voor Hoop Valkenswaard. Een door het KWF geinitieerd, maar geheel door vrijwilligers opgezette 24-uurs wandeling op de atletiekbaan te Valkenswaard.

Om geld in te zamelen hadden wij als team (Route286) diverse activiteiten bedacht en we staken daar veel energie in met als doel onderzoek naar leukemie bij kinderen en onderzoek naar neuro-endocrien carcinoom (NEC) te kunnen bekostigen. Twee specifieke onderzoeken, met de belofte van het KWF dat minimaal 90% van de opbrengst van de Samenloop bij deze onderzoeken terecht zou komen.

Ongemakkelijk

veel aandacht voor elkaar

veel aandacht voor elkaar

Mijn social media ontploft zowat weer met mooie wensen, goede voornemens en prachtige terugblikken. Sommige basic, andere hebben er hard aan gewerkt. Voor mij voelt dat op een of andere manier toch wat ongemakkelijk.

Dat ligt ongetwijfeld aan mij hoor, maar toch …

Ik lees vele, vele clichématige nieuwjaarswensen en doe daar zelf ook aan mee moet ik bekennen.

Niet dat deze wensen niet gemeend zouden zijn. Zeker wel, daar twijfel ik niet aan.

Maar bij gebrek aan originele wensen vervallen we in de standaardteksten. Mooie plaatjes.

Natuurlijk meen ik het (en jullie vast en zeker ook), als ik iemand een gelukkig nieuwjaar wens!

Ik hoop echt van harte dat jullie allen in goede gezondheid en zeer gelukkig 2015 gaan beleven, maar toch heb ik overwogen even niet te reageren, niet mee te doen met die nieuwjaarswensen en met mij vele anderen denk ik. Ik heb immers vele social media vrienden niet gezien of gehoord de afgelopen 24 uur. Zij verkozen andere manieren om hun naasten en vrienden gelukkig nieuwjaar te wensen.

Prioriteiten stellen

hard werken

hard werken

Vele storten zich tijdens een mindere periode op het bedrijf juist op het werk.

De enige manier om het tij te keren lijkt dan dus werken te zijn en, eerlijk is eerlijk, ik ben daarop geen uitzondering.

Het nadeel is dat werk dan juist meer energie kost dan normaal en ook dat veel werken niet meteen leidt tot meer werk (lees; betaald werk ofwel omzet).

Dus ging ik ook op zoek naar zaken die mij energie gaven in plaats van dat ze alleen maar energie kosten.

Zaken die in veel gevallen trouwens wel degelijk met werk te maken hadden maar soms ook helemaal niet. Zo startte ik verschillende eigen netwerken, begon een coöperatie op gebied van huisvesting en goot ik sponsoring in natura voor het Kinderfonds in het vat. Allemaal aan mijn werk verbonden.

Intervisie; Niet alleen in moeilijke tijden

Tijd voor elkaar

Tijd voor elkaar

Als ik de omschrijvingen lees over Intervisie gaan die toch vooral over vakgenoten die met elkaar, in een vertrouwelijke omgeving, ervaringen uitwisselen.

Nu schaar ik gemakshalve ondernemers en zelfstandigen dan ook onder ‘vakgenoten’.

Logisch toch, we zijn dan wel niet inhoudelijk met hetzelfde bezig, maar hebben als gemeenschappelijke deler dat we ondernemerszaken met elkaar kunnen delen.

Die zijn er genoeg namelijk;

  • Acquisitie, of in crisistermen, hoe kom ik in hemelsnaam aan voldoende werk
  • Financiële zaken zoals arbeidsongeschiktheidsverzekeringen Of bankzaken
  • Personeel, wat moet ik er toch mee
  • Klantrelaties
  • Netwerken

Meer dan voldoende om ervaringen over uit te wisselen dat zijn nog alleen de ‘harde’ zaken, maar wat te denken van de ‘zachte’ kant van het ondernemen;

  • Hoe mix ik werk en prive in het algemeen en in crisistijd in het bijzonder
  • Hoe breng ik rust in mijn hoofd tijdens deze zware tijden
  • Met wie kan ik sparren over mijn twijfels ten aanzien van mijn ondernemersvaardigheden

Konijn op Reis

#konijnopreis

#konijnopreis

Vele van mijn volgers hebben al kennis gemaakt met Konijn op Reis. Vele daarvan begrijpen inmiddels ook waar dat konijn voor staat.

Voor hen die dat niet hebben mee gekregen en zich afvragen waarom een volwassen kerel zich toch zo druk maakt om knuffelkonijnen dan nog een keer de uitleg.

Laat ik even terug gaan in de tijd, 11 jaar om precies te zijn.

Toen namelijk werd mijn dochter Marit geboren en al snel werd duidelijk dat Marit een erfelijke aandoening had. Dat leverde veel korte ziekenhuisbezoeken op en soms ook een langer en ingrijpender verblijf.

Daar hebben wij kennis gemaakt met de Ronald McDonaldhuizen. De eerste kennismaking was in Rotterdam en daar is het zaadje gezaaid voor Konijn op Reis.

Vakantie. Pak inspiratie mee!

Inspirerend genoeg?

Inspirerend genoeg?

De gebeurtenis van gistermiddag doet me beseffen dat, wanneer je alles in het juiste perspectief bekijkt, onze zorgen van ondergeschikte aard waren.

Neemt niet weg dat ze voor ons zeer reëel waren, levensecht en verrekte dichtbij.

De afgelopen week heeft me echter inzicht gegeven in het feit dat ik als ondernemer, me best kwetsbaar mag laten zien.

Ik mag mijn zorgen delen en bespreekbaar maken.

Ik heb ook ontdekt dat er nog steeds vele, vele ondernemers en zelfstandig professionals zijn die dat niet aan durven. Die wellicht een beetje steun of zelfs troost vinden bij mijn blogs. Bij het idee dus ook dat ze niet alleen staan. Dat er meer zijn die het zwaar hebben of (laten we hopen) hebben gehad.

Als je doet wat je altijd deed …….

Scenario

Nieuw scenario

Ik hoeft het zinnetje niet af te maken denk ik zo. Het is bekend, maar slechts zelden handelen we er naar. Merkwaardig nietwaar?

Vraag het aan een willekeurige persoon in je omgeving en de meeste zullen zeggen dat ze zich wel willen ontwikkelen. De meeste zullen echter zelf weinig actie ondernemen om werkelijk stappen vooruit te maken.

Die crisis heeft ons dus toch ook echt goede dingen gebracht. Wij doen, deels noodgedwongen, allang niet meer wat we altijd deden en dus krijgen we ook heel andere dingen terug. En weet je wat. Dat is gaaaaffff!!

Ik durf hier best te bekennen dat ook Treetops ingeslapen was. Het liep allemaal wel tot aan het begin van de crisis en zoals bij velen trainden we onze medewerkers wel om stappen te maken, daadwerkelijk zichzelf te verbeteren, maar wat bleef daar uiteindelijk echt van over? Erg weinig!

Gedwongen ontslag

elke dag weer ...

elke dag weer …

In de afgelopen jaren hebben we wel wat meegemaakt hier bij Treetops. Toch hebben we tot begin dit jaar kunnen vermijden dat er gedwongen ontslagen zijn gevallen bij Treetops.

Het afscheid van collega’s was er wel, maar zij kregen de ruimte om een andere job te zoeken en dat lukte ze bijna allemaal. 1 ervan begon zelfs voor zichzelf, wat in deze tijden erg veel respect verdiend.

Toch hadden we het begin dit jaar als ondernemersechtpaar nog verdomde lastig.

Het lukte niet geheel om zonder gedwongen ontslagen en dus personele kleerscheuren, uit de crisis te komen. Als een relikwie (en dan heb ik het over de functie en niet de persoon) hadden we nog een tekenaar op onze loonlijst staan.

Maar voor tekenaars in een bedrijf dat vooral projectmanagers herbergt, was er de laatste jaren minder en minder plaats. Steeds opnieuw was er een halvering in de werkzaamheden waar te nemen. Jaar na jaar liep de orderportefeuille terug. Niet gek als je bedenkt dat architecten zelf al nauwelijks wat te doen hebben, laat staan dat ze wat aan ons uitbesteedden.