Category Archives: Persoonlijk

Delen of ordinair uithuilen?

 

uithuilen

uithuilen

Gister schreef ik al dat de fut er uit is. Een jarenlang gevecht, samen met mijn partner, om ons levenswerk -want dat is Treetops gewoon- overeind te houden, is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten. Wat we meemaakten gun je niemand.

Hoewel we e.e.a. nog steeds in het juiste perspectief kunnen plaatsen hoor. Er zijn altijd vreselijker zaken. Dat weten we, maar toch. Het vrat aan ons. Het kostte zoveel moeite!

Dan kom je op een punt dat dat er een streep onder gezet kan worden. Bijna dan. Dat het verleden er wel geweldig in heeft gehakt, maar dat je weer echt vooruit kunt gaan kijken. Dat er niet eens alleen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat je het einde van de tunnel nu ook gewoon kunt zien!

In het verleden zou ik dergelijke periodes, hoewel nooit zo heftig en lang als deze, vergeten. Ik zou ze ergens in mijn hoofd een plekje achteraf geven en ze langzaam laten afsterven. Op één of andere manier lukt me dat nu niet. Op één of andere manier moet er iets anders gebeuren om het achter me te laten. Ken je dat?

Een lege hooivork!

een vorkje prikken

een vorkje prikken

Voor mijn vakantie speelt de behoefte bij me op om in ieder geval iets, al is het nog zo weinig te delen van de afgelopen 5 zeer bewogen jaren. Ik deel ze in 5 dagelijkse blogs. Hopelijk dat het me wat rust verschaft als ik alvast wat zaken ‘van me af kan schrijven’.

De tank leeg.

Als ondernemer is het niet gebruikelijk dat je zwaktes laat zien. Stel je toch eens voor zeg dat, juist in tijden van economische tegenwind, je medewerkers zouden ontdekken dat ze een werkgever hebben die ook gewoon zijn twijfels heeft. Het soms ook gewoon effe niet meer weet. Dat kan toch niet.

Misschien is het juist wel die instelling die me zoveel energie heeft gekost. Niet dat ik dat bewust deed, maar terugkijkend hield ik de afgelopen jaren mijn ‘ondernemers-problemen’ te veel voor mezelf. Dat geeft te denken natuurlijk.

Goede voornemens

Wandelen op De Malpie

Ik had het er nooit zo op; Goede voornemens.

Of dat nu kwam omdat ik er bang voor was, je moet ze immers ook nakomen, of dat ik er het belang niet van inzag?

Het is mijzelf ook niet geheel duidelijk moet ik eerlijk bekennen, maar ik zag er hoe dan ook nooit enig heil in. Tot dit jaar dus.

Groeien

Ik besloot begin dit jaar –en dan toch weer voorzichtig want ik vertelde het nog niemand– om eens aan goede voornemens te beginnen. Voornemens die mij wel pasten.

Een van die voornemens was min of meer noodzaak. Ik ben suikerpatiënt moet je weten, niet bepaald in ernstige vorm, maar toch.

Jij moet bewegen” wordt mij steeds verteld en eerlijk is eerlijk dat deed ik veel te weinig. Meer bewegen dus.

Baan gezocht

Helaas gaat de crisis, en vooral die in de bouw, mijn organisatie ook niet geheel voorbij. Lange tijd hebben we nog kunnen vasthouden aan aan onze bestaande omzetten, maar ingegeven door omstandigheden, moeten ook wij afscheid gaan nemen van 1 of enkele medewerkers. Snijden in de overhead, heet dat dan.

Dat ‘snijden’ gaat ons (Liesbeth en mijzelf) zeer aan het hart, immers we worden min of meer gedwongen afscheid te nemen van medewerkers die we eigenlijk helemaal niet kwijt willen. Toch zit er niets anders op en in overleg met al onze meiden gaan we gezamenlijk op zoek naar een passende functie van tenminste 1 van de meiden, mogelijk 2. Waarom weten we dat nog niet precies? Dat komt door het aantal uur dat ze per medewerker invullen. immers een 40-urige werkweek is gelijk aan 2 fte’s van 20 uur.

Hoe dan ook  zoeken we een mooie en passende job hier in de Kempen voor deze kanjers. Je begrijpt dat ik als referentie niet echt objectief ben, hoe kan het ook anders als ik ze feitelijk geen van allen kwijt wil, maar doe er je voordeel mee, dan zijn we allen straks misschien wel erg blij.

Zwarte pieten met de SKOzoK

belangrijke peiler

Met stijgende verbazing of is het verwondering, heb ik de afgelopen weken de ontwikkelingen gevolgd en meegemaakt omtrent de huisvestingsplannen van de scholenstichting SKOzoK.

Als bezorgd bewoner van één van de in de publicaties steeds terugkerende kernen, ‘t Loo en nog iets dichterbij als voorzitter van de MR van de St. Bernardus.

Publicaties vliegen door de media en schrijvers en journalisten buitelen bijna over elkaar heen om de schuldige aan te wijzen. Om te Zwarten Pieten dus (excuseer mij de inmiddels door sommige als racistisch bestempelde oud Hollandse uitdrukking) en wie krijg steeds weer die zwarte Piet; SKOzoK.

Live muziek en onzinnige recensies

Zoals je, zeker gister, hebt gemerkt, ga ik graag naar concerten. Niet in de laatste plaats omdat ik een zoon heb die deze uitstapjes niet alleen graag op gelijke wijze met mij deelt, maar ook omdat hij me er tamelijk vaak aan helpt herinneren dat er weer een leuk optreden in de Effenaar of 013 gepland is. Zo is ook Pinkpop een vast uitstapje geworden en alhoewel we altijd maar 1 dag uitkiezen, genieten we die dag altijd met volle teugen.

Nu is het duidelijk dat zelfs de aanwezige Pinkpop bezoekers niet allen dezelfde smaak delen. Niks mis mee natuurlijk. Voor elk wat wils op dit nogal gevarieerde festival. Het is niet alleen Rock wat de klok slaat. Wat mij echter wel verbaasd is de reacties van (niet aanwezige) volgers enerzijds en die van recensenten anderzijds. Die laatste groep duikt uiteraard bij alle vormen van concerten op.

Trots

Het is vast herkenbaar, tenminste voor de ‘ouders’ die dit lezen; trots zijn op je kind of kinderen. Dan bedoel ik overigens niet trots omdat ze er zijn, iets wat natuurlijk ook het geval is als je net moeder of vader bent geworden, maar trots op een prestatie, een keuze. Iets wat ze in het leven verder brengt.

Marit

Natuurlijk ben ik trots op Marit (8 jaar), dat ze het zo lekker doet op school, dat het zo’n leuke spontane meid aan het worden is, maar ook dat is niet wat ik bedoel. In dit geval bedoel ik trots op die twee oudsten van ons. Trots omdat ze de afgelopen periode iets hebben bereikt of de keuzes hebben gemaakt voor de rest van hun leven, want zo is het toch echt.

Lars

Voor Lars (17 jaar) geldt dat hij na een min of meer verloren jaar, maar hoe verloren is een jaar als het je helpt je keuzes beter vast te stellen, nu pretlichtjes in de ogen krijgt als hij aan de gang gaat met zijn keuze voor volgend jaar. Lars heeft zijn keuze gemaakt. Na een jaar (te weinig) leren, wordt het volgend jaar een BBL opleiding. 4 dagen begeleidt werken en 1 dag school.

Communicatie veranderd

Het blijft verbazingwekkend hoe weinig er op gebied van (zakelijke) communicatie feitelijk verandert. Voor een groot deel van de communicatie met collega’s, zakenrelaties, partners vallen we toch vooral terug op het persoonlijk gesprek. Alsof de alternatieven ongeschikt zijn.

De specialisten

Natuurlijk stellen alle experts zich op het standpunt dat de persoonlijke gesprekken niet te evenaren zijn door welke vorm van communicatie dan ook. De bekende argumenten komen uit de kast.

  • Je kunt elkaar in de ogen kijken
  • Emoties kun je zien en voelen
  • De lichaamstaal spreekt meer dan de gesproken woorden

en natuurlijk valt daar niets op af te dingen. Ze kloppen allemaal die argumenten en toch is mij dat te beperkt. Hele volksstammen blijken namelijk beter in staat om hun werkelijke gedachten, vragen, wensen aan het “papier” toe te vertrouwen (en dan papier graag erg ruim interpreteren, als zijnde papier, tekstverwerkers, tablets, etc) en dat komt in gesprekken lang niet altijd tot zijn recht.

Wantrouwen in social media

Geven of nemen?

We leven in een ‘graaicultuur’ hoor ik nog wel eens zeggen. Een cultuur waarin nemen belangrijker zou zijn dan geven. Nu zal iedereen dit onmiddellijk weerleggen; “Ik niet. Ik geef liever dan dat ik neem.” Ik neem het onmiddellijk aan, maar waarom dan toch hier en daar dat wantrouwen.
In social media draait alles om geven, zegt men. Maar is dat wel zo. Heeft het gros van de social media gebruikers dat ook zo begrepen of ligt het aan mijn beperkte visie op dit medium. Ben ik te naïef en denk ik vooral dat het om geven gaat in plaats van nemen.
Geven om te nemen
Ik kom er toch langzamerhand achter dat het ook in social media niet anders gaat dan in het dagelijkse leven. Neem de nu de zakenwereld. Gingen we (en soms gaan we) niet regelmatig naar beurzen en liepen we met vele gadgets terug naar huis. Gadgets met reclame erop, maar vaak ook leuke en vooral wil-ik-hebben dingen die je pas kreeg als je een visitekaartje inleverde?

Netwerken 4.0

Evaluatiemoment

Zoals mijn volgers wel weten ben ik altijd druk doende met een zoektocht naar nieuwe vormen van netwerken. De bestaande vormen blijken mij elke keer toch weer niet zo lekker te passen. Ik voel me er niet ´senang´ bij, om maar eens een leuk woord te gebruiken.

Nu ben ik met en door wat netwerkers die daar hetzelfde over dachten meegezogen in een zoektocht naar die andere vorm, die netwerkstructuur die ons wel brengt wat we willen. Ik kom er echter langzamerhand achter dat het vooralsnog niet de handschoen is die ik lekker pas.

Evaluatie
De laatste keer dat ik één van die beide netwerken bezocht kwam ik daar weer achter. In mijn ogen ging het toch weer de min of meer traditionele kant op. Er werd voorzichtig geëvalueerd, maar de zaken die werden geëvalueerd kwamen mij verdacht bekend voor. Bekend als in: bekend uit andere netwerkstructuren.