De aftrap

Rust weergekeerd

Rust weergekeerd

Is het een blog, wordt het een boek?

Wie zal het zeggen. 5 jaar crisis, met dieptepunten, nog diepere dalen en soms ook hoogtepunten ligt achter ons en wil ik effe kwijt.

Een kleine vingeroefening bracht aan het licht dat het me helpt er over te vertellen, er over te schrijven en gezien alle positieve reacties op de 5 blogjes die ik voor mijn vakantie publiceerde lijkt het er ook op dat anderen er iets aan hebben.

Het deed me goed te horen dat er ondernemers, ZP’ers en gewoon belangstellenden zijn die het aanmoedigden, dat ik durfde te delen wat ik meemaakte.

Wellicht omdat ze met dezelfde zaken worstelden (en sommige nog steeds), of simpel omdat het recht uit het hart kwam, eerlijk, zo hoop ik, en dus komt er een vervolg. Een vervolg dat ik in de eerste plaats maak voor mezelf, omdat het me helpt zaken in het juiste perspectief te zien, zaken ook af te sluiten. Het klinkt zo ‘voor-de-hand-liggend’, maar het blijkt voor mij wel te werken.

Een vervolg ook dat ik maak omdat ik hoop dat anderen kracht putten uit de strijd die wij hebben geleverd en er uit wisten te komen. Ik zal niet pretenderen dat anderen de oplossing voor hun crisis in mijn verhalen lezen. Dat ze niet dezelfde fouten maken die wij maakten. Iedereen heeft recht op zijn eigen fouten. Maar als er straks 1 lezer is die er iets aan heeft gehad is het al de moeite waard. Is het al een juiste keuze om het niet alleen voor mezelf te houden.

Er leeft bij mij sterk het gevoel dat er meer, veel meer, ruimte zou moeten komen voor echte Intervisie tussen ondernemers, zelfstandig professionals, maar ook managers, leidinggevenden. Ik had er iets aan kunnen hebben als ik tijdens onze crisis had durven delen en bespreken wat ik nu pas na afloop in dit schrijven doe. Misschien een open deur intrappen, maar oprechte belangstelling voor ondernemers onderling, een luisterend oor, een goedbedoeld advies, het maakt dat je in ieder geval niet het gevoel hebt helemaal alleen te staan als eindverantwoordelijke.

Ik schrijf mijn stukjes in de eerste plaats als mens. Ik ben dan wel ondernemer, maar ondernemers zijn net mensen. Iets wat maar al te makkelijk vergeten wordt door zowel medewerkers als clienten. Natuurlijk gaat het over ondernemen en ons ondernemersschap ( en steeds als ik het over ons heb, gaat dat over mijn partner en medeonderneemster en mijzelf), maar ik schrijf dat vooral vanuit mijn/ons eigen perspectief.

Mijn emoties voeren dan vaak ook de boventoon en niet altijd, zelfs niet in dit schrijven, wint de ratio het van de emotie. Mijn stukken zijn alles behalve objectief. Ze zijn immers van mij en ik permiteer me dus subjectief te zijn, Mijn gevoelens en gedachten als ondernemer te delen en dat is nu eenmaal met een eenzijdige kijk op zaken. Niet altijd gewikt en gewogen, maar juist altijd open en recht uit het hart.

Als ik zaken en mensen beschrijf zal dat zonder de naam te noemen zijn, mits ik het verkies om soms mensen even (positief) te benoemen. Niet dat ik enige wrok koester tegen wie dan ook, maar man en paard noemen is soms nodig, maar dan zonder dat ik mensen persoonlijk wens te beschadigen. Het is geen opgeschreven wraakactie en als mensen zich persoonlijk aangesproken voelen, wellicht zelfs aangevallen, dan spijt me dat. Ik probeer dat te vermijden.

Ook gaat het over organisaties, instituten en ook dan heb ik geenszins de intentie om mensen persoonlijk te kwetsen. Als ik het over ‘de Bank’ heb, dan gaat het over een instituut. Niet de op dat moment toevallig passerende accountbegeleider.

5 jaar crisis is een lange tijd. Te lang! Het heeft ons dan ook meer dan 5 jaar van ons leven gekost ben ik bang en in ieder geval is mijn kijk op ondernemen en de maatschappij veranderd. Ik ben veranderd, durf ik wel te stellen. Ten goede, zo houdt ik mezelf in ieder geval voor, maar dat mogen anderen beoordelen. Ben hoe dan ook, meer dan ooit, mezelf. Niet wat anderen vinden dat ik zou moeten zijn en wellicht dat dit me juist genoeg heeft geholpen om er door te komen. Om staande te blijven.

Alles wat ik beschrijf ligt in het verleden. Bijna alles tenminste, want de naweeen van de crisis ijlen nog enkele jaren na kan ik je vertellen. We zijn het ook weer niet zomaar kwijt. Dat betekent ook dat de zorgen nu grotendeels verdwenen lijken (je weet immers nooit) en voor het eerst in jaren genieten we van een echt onbezorgde vakantie. Jullie hebben geen idee (of misschien ook wel) hoe lekker dat kan zijn.

De afgelopen jaren waren zonder meer de zwaarste als ondernemer en het is niet toevallig dat ik dan juist in de social media juist deze tekst enkele malen tegenkwam;
FEAR heeft 2 betekenissen.
1. Forget Everything And Run
2. Face Everything And Rise.
Het laat zich raden welke van de twee ik in ieder geval het beste bij mezelf vind passen.

Fred

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *