Gedwongen ontslag

elke dag weer ...

elke dag weer …

In de afgelopen jaren hebben we wel wat meegemaakt hier bij Treetops. Toch hebben we tot begin dit jaar kunnen vermijden dat er gedwongen ontslagen zijn gevallen bij Treetops.

Het afscheid van collega’s was er wel, maar zij kregen de ruimte om een andere job te zoeken en dat lukte ze bijna allemaal. 1 ervan begon zelfs voor zichzelf, wat in deze tijden erg veel respect verdiend.

Toch hadden we het begin dit jaar als ondernemersechtpaar nog verdomde lastig.

Het lukte niet geheel om zonder gedwongen ontslagen en dus personele kleerscheuren, uit de crisis te komen. Als een relikwie (en dan heb ik het over de functie en niet de persoon) hadden we nog een tekenaar op onze loonlijst staan.

Maar voor tekenaars in een bedrijf dat vooral projectmanagers herbergt, was er de laatste jaren minder en minder plaats. Steeds opnieuw was er een halvering in de werkzaamheden waar te nemen. Jaar na jaar liep de orderportefeuille terug. Niet gek als je bedenkt dat architecten zelf al nauwelijks wat te doen hebben, laat staan dat ze wat aan ons uitbesteedden.

De medewerker in kwestie was echter al 15 jaar in dienst bij Treetops, maakte onderdeel uit “van het meubilair”. De afgelopen jaren hebben echter alle rek er bij Treetops en ook bij ons persoonlijk uitgehaald. We konden dit niet volhouden, temeer omdat we geprobeerd hebben hem om te scholen wat totaal mislukt is. Het paste hem echt niet om als assistent projectleider te gaan werken.

Afscheid was de enige optie en dat viel ons zwaar. Niet de procedure, via de UWV was dat vrij snel voor elkaar, maar wel de emotionele waarde die zo’n afscheid voor ons heeft. Weten dat het moeilijk is in de markt en dan toch iemand ‘buiten zetten’. Het hakt er in.

Wat telt echter is dat wij onszelf in de spiegel durven aan te kijken, elke dag, wetende dat we er alles aan hebben gedaan om dit te voorkomen.

4 Responses to Gedwongen ontslag

  1. Zoiets gaat je niet in de klouwe kleren zitten!

  2. Fred Rommens says:

    nee, sterker nog, soms leek het wel of het ons meer aangreep als de persoon in kwestie, maar dat zal wel een foute inschatting zijn geweest.

  3. Anja says:

    Triest dat het nodig is, maar als het voor een organisatie noodzakelijk is om voort te blijven bestaan, is er geen andere keuze. Ken dit uit eigen ervaring. Mijn man heeft een ook een eigen bedrijf en in het verleden is het ook voor ons noodzakelijk geweest om van mensen afscheid te nemen. Pijnlijk en lastig voor alle betrokken partijen, maar soms kan het niet anders. Petje af voor jou en Liesbeth: door blijven gaan en keuzes maken. Zoals ik tijdens mijn mindfulness-training vaak te horen kreeg: het is zoals het is. Blijf het een irritante uitspraak vinden, waarschijnlijk omdat het inderdaad zo is…;-)
    Geniet samen met je gezin van een welverdiende vakantie en ik blijf je blog volgen!

  4. Fred Rommens says:

    Dank je wel Anja. We gaan er van genieten.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *