Netwerken is luisteren

gesprek of armworstelen

Het is een nobel streven. Sterker nog ik ben het er feitelijk he-le-maal mee eens. Ik las er onlangs nog een mooi stuk over op de site van Profconnect. Niets mis mee en ik kan de blog volledig onderschrijven, maar …

Niet 1 vraag gesteld!
Jullie kennen me intussen, het is niet alles goud dat er blinkt. Dat geldt zeker ook voor dit prachtige en oprecht juiste principe van het luisteren tijdens een bijeenkomst. Ik ben er, al zeg ik het zelf, best wel goed in ook. Dat lukt me privé, al vanaf dat ik 16 – 17 jaar was en dat lukt me zakelijk tijdens gesprekken en netwerkmeetings.

Toch ging het jaren geleden eigenlijk al mis. Zat ik op een verjaardag en was vooral aan het luisteren. Had oprecht belangstelling voor wat die ander mij te vertellen had. Maar als ik dan later thuis op de bank zat vroeg ik me steeds weer verwonderd af waarom die ‘ander’ mij eigenlijk niet 1 vraag had gesteld. Waarom die ‘ander’ eigenlijk geen enkele aandacht voor mijn verhaal had gehad?

Hanengevecht
Ook in netwerken en zakelijke besprekingen merk ik het steeds weer. Ik luister, maar men neemt niet de moeite mijn verhaal te willen horen. Wat is dat toch? Natuurlijk zijn er bij die dat oprecht wel doen hoor, maar velen vinden het prachtig dat ik luister, mooi dat ze hun verhaal kwijt kunnen. Een paar vragen aan mij stellen zou echter wel zo leuk zijn toch?

Nu hoor ik jullie zeggen. Moet je wat assertiever zijn. Wat meer voor jezelf op komen. Niet dus. Wat mij betreft zou de wederpartij zich eens wat beter moeten realiseren dat je meer bereikt als het 2-richtingsverkeer wordt. Een gesprek is immers geen ‘battle’ van wie het meest het woord neemt.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *