Waarom ik toch steeds de mist in ga?

Alle wegen leiden ..
de mist in.

Waarmee dan? Dat is simpel.

Ik ga met regelmaat de mist in bij de aanpak van de communicatie met mijn personeel.

Niet dat ik elke week ruziënd over straat rol met mijn medewerkers of medewerksters, maar op een of andere wijze sla ik daar kennelijk de plank nog wel eens mis.

 

Hoe kan dat dan

Welnu ik maak nogal eens de fout, waarschijnlijk de meest gemaakte communicatiefout die er gemaakt wordt, dat allen op dezelfde golflengte communiceren als ik. Dat alle medewerkers precies dezelfde taal spreken als ik. Ik kan uit een schat aan ervaring vertellen; dat is niet zo.

Voordat iedereen, mijn medewerkers voorop, over me heen gaan vallen, stel ik vast dat dit niets te maken heeft met intelligentie, het niveau van mij of hen en uiteraard al helemaal niet letterlijk een taalprobleem. Alhoewel dat Limburgs …

Mijn valkuil

Waar ik me toch met regelmaat in vergis, ik schijn daar maar niet aan te kunnen wennen, is dat ze een hele andere invalshoek hanteren dan ik. Zeker als het gaat om zaken die ik intern nog wel eens aan de kaak wil stellen, trap ik nog wel eens in die valkuil.

Ik leg ze dan stellingen voor die zij totaal anders weten te interpreteren dan ik ze dacht te hebben beschreven. Hun beleving van mijn stukjes tekst zijn dan zo anders dan ik ze heb bedoeld, vaak trekken ze zich zaken veel persoonlijker aan dan ik ze heb beschreven, dat ik daar elke keer weer door verrast wordt.

Ik kap er mee
Ik heb zelfs periodes gehad dat ik dacht; ‘bekijk het maar, dan laat ik die informatie wel achterwege’ als mijn goedbedoelde memo’s verkeerd aankwamen.

Maar ik realiseer me dan tegelijkertijd dat die weerstand of verkeerde uitleg er juist voor zorgt dat ik het ook in hun perspectief ga zien. Dat ik dan feitelijk de kans krijg er nog tekst en uitleg bij te geven. In te haken dus op hun kijk op zaken.

Misschien moet ik er toch maar gewoon mee blijven doorgaan.

2 Responses to Waarom ik toch steeds de mist in ga?

  1. Mieke Schepens says:

    Vaak ligt onbegrip niet aan de ander, maar aan de verwachting die je zelf hebt van die ander. Dat is wat ikzelf gemerkt heb. Daarna kun je inderdaad ook gaan aanpassen hoe je het brengt.
    Ik zou maar gewoon doorgaan !!

  2. Fred Rommens says:

    Helemaal waar. We rekenen er te makkelijk op dat die ander precies begrijpt wat we bedoelen. Ik ga door.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *