Ongemakkelijk

veel aandacht voor elkaar

veel aandacht voor elkaar

Mijn social media ontploft zowat weer met mooie wensen, goede voornemens en prachtige terugblikken. Sommige basic, andere hebben er hard aan gewerkt. Voor mij voelt dat op een of andere manier toch wat ongemakkelijk.

Dat ligt ongetwijfeld aan mij hoor, maar toch …

Ik lees vele, vele clichématige nieuwjaarswensen en doe daar zelf ook aan mee moet ik bekennen.

Niet dat deze wensen niet gemeend zouden zijn. Zeker wel, daar twijfel ik niet aan.

Maar bij gebrek aan originele wensen vervallen we in de standaardteksten. Mooie plaatjes.

Natuurlijk meen ik het (en jullie vast en zeker ook), als ik iemand een gelukkig nieuwjaar wens!

Ik hoop echt van harte dat jullie allen in goede gezondheid en zeer gelukkig 2015 gaan beleven, maar toch heb ik overwogen even niet te reageren, niet mee te doen met die nieuwjaarswensen en met mij vele anderen denk ik. Ik heb immers vele social media vrienden niet gezien of gehoord de afgelopen 24 uur. Zij verkozen andere manieren om hun naasten en vrienden gelukkig nieuwjaar te wensen.

Waarom voelt het dan zo ongemakkelijk. Is dat omdat ik bang ben dat mijn nieuwjaarswens verzuipt in de massa? Dat onze goedbedoelde wensen niet oprecht overkomen? Is social media dan toch te oppervlakkig?

Dan lees ik al die dankbetuigingen van mensen die een zwaar jaar achter de rug hebben en weet ik weer dat het in ieder geval niet oppervlakkig is; dat social media! Diverse van mijn online vrienden schreven een mooie dankbetuiging op internet. Dank dat zij of hun naasten er nog zijn en dat raakt ook mij. Nog intenser zijn de berichtjes van hen waarvan je weet dat ze het volgende jaar, door een persoonlijk verlies, zeker heel anders zullen gaan beleven.

Voel ik me dan wat ongemakkelijk omdat ik juist bij hen het gevoel heb tekort te schieten? Dat ik, altijd achteraf, bedenk dat ik er wellicht meer voor hen had willen zijn? Dat ik meer tijd had moeten maken voor hen, actiever een rol had moeten spelen in de moeilijke tijden die hen overkwamen.

Mijn sociale voelhoorns zijn echter niet zo goed ontwikkeld dat ik daar actief genoeg op signalen reageer. Omdat ik mezelf ken ben ik al jaren geleden begonnen om op andere wijze van waarde te kunnen zijn voor de mensen om me heen en allen die wat extra aandacht kunnen gebruiken. Meer op afstand, dat dan wel, maar passend bij mij en toch ……….

Het blijft wat ongemakkelijk voelen dat ik er IRL niet wat meer ben voor al die online vrienden. Dat ik ook via een simpele nieuwjaarswens niet zo goed kan duidelijk maken dat ik er ben voor jullie. Als luisterend oor, als klankbord, om even uit te huilen. Of is het simpel omdat ik eigenlijk altijd maar met morgen bezig ben. Vooruitkijkend. Erg slecht ben in terugblikken, terwijl er met de jaren toch steeds meer is om op terug te kijken. Kan ik misschien wel gewoon slecht omgaan met te veel verdriet en moeilijke tijden?

Hoe dan ook blijft deze periode rond 1 januari dus wat ongemakkelijk, maar ik troost me met de gedachtes dat er vast en zeker meer zijn die dit zo ervaren en tegelijkertijd dat hoe dan ook morgen het leven weer gewoon door gaat. Daarbij blijft het bij een wat ongemakkelijk gevoel, ook niet meer dan dat. Ik blijf immers altijd op zoek naar de kraan om mijn glas weer bij te vullen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *