Mosterd na de maaltijd; Intervisie na de crisis

gesprek

gesprek

Als ondernemer sta je er over het algemeen tamelijk alleen voor.

Natuurlijk heb je adviseurs om je heen.

Voor financiële zaken, belastingadvies en ik prijs me gelukkig met een persoonlijk adviseur die me terzijde stond en er altijd voor me was in moeilijke tijden.

Ook mijn partner mag en zal ik niet vergeten, immers zonder haar was ik de crisis niet doorgekomen.

Toch kijk ik nu wel eens terug op de Intervisie bijeenkomsten van vlak voor de crisis met andere ondernemers en professionals. Die bijeenkomsten hielden op te bestaan, wat overigens niets met de crisis van doen had, maar dat bleek zeker een gemis.

Juist in de periode die achter ons ligt had ik, en met mij vele andere ondernemers en zelfstandigen, juist behoefte aan sparring-partners die in hetzelfde schuitje zitten of zaten. Juist dan was er behoefte aan contact met andere ondernemers om te kunnen praten over de problemen en vraagstukken waarmee je geconfronteerd word. Je twijfels, angsten soms ook zelfs.

Juist de afgelopen 5 jaar had ik eigenlijk, zo realiseer ik mij achteraf, behoefte aan wat ik dan gemakshalve maar omschrijf als Intervisie. Intervisie tussen ondernemers en zelfstandigen dan wel te verstaan. Ongetwijfeld zullen er nu mensen zijn die mij weer gaan aanspreken op het woord Intervisie en wat ik daar dan mee bedoel. Welnu voor mij was het de afgelopen jaren bruikbaar geweest als het aan de volgende (mijn) definitie had voldaan;

Intervisie is voor mij een professionele uitwisseling tussen ondernemers. Het doel is de deskundigheid en vaardigheden van ondernemers te bevorderen en de kwaliteit van werk en leven te verbeteren. Daarbij is de professionele ontwikkeling als ook de balans tussen werk en privé van de deelnemers een onderdeel. Een Intervisie groep biedt hiervoor een veilige omgeving en kent geen hiërarchie.

Zo dus!

Nu blijft de vraag overeind of er niet nog steeds behoefte is aan een dergelijke Intervisie groep. Dat denk ik namelijk wel. Voor mij geld dan wel dat ik de crisis heb ‘afgezworen’ en mezelf heb overtuigd weer vooruit te kijken, maar anderen zitten er nog middenin en ik ben de laatste die zegt dat ik nu nooit meer behoefte heb aan een dergelijk overleg. Zo’n groep gelijkgestemden om ‘tegenaan’ te praten.

In overleg met een relatie kwam dan ook het idee op, weer eens te peilen of er niet meer zijn die hier behoefte aan hebben. Ondernemers dus, die graag zo af en toe op vertrouwelijke basis met elkaar willen en kunnen sparren over alles wat met hun werk te maken heeft behalve de vakinhoud. Het kan niet anders dan dat daar, ook of juist nu, behoefte aan is? Toch?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *