Mosterd na de maaltijd; Intervisie na de crisis

gesprek

gesprek

Als ondernemer sta je er over het algemeen tamelijk alleen voor.

Natuurlijk heb je adviseurs om je heen.

Voor financiële zaken, belastingadvies en ik prijs me gelukkig met een persoonlijk adviseur die me terzijde stond en er altijd voor me was in moeilijke tijden.

Ook mijn partner mag en zal ik niet vergeten, immers zonder haar was ik de crisis niet doorgekomen.

Toch kijk ik nu wel eens terug op de Intervisie bijeenkomsten van vlak voor de crisis met andere ondernemers en professionals. Die bijeenkomsten hielden op te bestaan, wat overigens niets met de crisis van doen had, maar dat bleek zeker een gemis.

Kerstpakketten

van grote waarde

van grote waarde

Elk jaar krijgt een groot deel van Nederland weer een kerstpakket. Allemaal zeer goed bedoeld en met de juiste intenties.

Zo ook bij ons en net als bij veel bedrijven vaak een standaard oplossing, hoewel we nogal eens ons best deden er wat meer aandacht aan te besteden, maar toch redelijk gewoon.

Nu vroegen wij in de slechte tijd aan onze medewerkers of zij ons konden helpen verantwoorde bezuinigingen te vinden en dan met name ten aanzien van zaken die hen raakte. Eerlijk gezegd ging het daar al fout natuurlijk. We hadden, om een breder draagvlak te creëren, samen met alle medewerkers naar alle kosten moeten of kunnen kijken, maar die fout maak ik geen tweede keer meer.

R.E.S.P.E.C.T.

R.E.S.P.E.C.T. Zong Aretha Franklin al eens en respect is een sleutelwoord als het gaat om samenwerken. Zonder respect kun je in een bedrijf niet functioneren.

Als ik geen respect heb voor mijn medewerkers gaan ze dat voelen en dat werkt geheid averechts op de prestaties en de bedrijfscultuur. Ik heb dan ook steeds mijn best gedaan iedereen binnen mijn bedrijf te respecteren en dat niet alleen, ik trachtte ze ook te laten voelen dat ik iedereen, ongeacht status of rol respecteerde.

Zo maakte ik in 2009 iedereen al duidelijk dat ik niet van plan was om 1 persoon het slachtoffer te laten worden van de omstandigheden.

Ik had tijdelijke contracten kunnen opzeggen, maar respecteerde ieders inzet en kwaliteiten en besloot dus dat we (voor kortere tijd) allemaal maar een beetje moesten bloeden in plaats van 1 zeer heftig. Dat werd overigens niet door iedereen begrepen.

De uitleg

Sombere jaren

Sombere jaren

Bij de voorbereiding van mijn teksten begon ik mindmaps te maken over alles wat me te binnen schoot van de afgelopen jaren.

Alles wat mogelijk beschreven dient te worden. Dat vind ik tenminste.

Al snel kwam ik erachter dat ik verschillende rubrieken had waar ik over zal vertellen.

Financieel, natuurlijk, hoe kan het ook anders in een crisis, maar ook netwerken, personeel, sponsoring en de belangrijkste van allemaal; persoonlijke zaken.

In enkele rubrieken kwam ik maar tot een paar onderwerpen, bij sommige wel tot 20 en dat is tot nu toe dan. Ik zal dan ook mijn teksten als korte en soms wat langere blogs, of noem het hoofdstukken, uitwerken. Niet altijd in de juiste volgorde en niet per rubriek alles tegelijk. Meer wat mij op dit moment aanstaat om te beschrijven en wat ook al beschreven kan worden.

De aftrap

Rust weergekeerd

Rust weergekeerd

Is het een blog, wordt het een boek?

Wie zal het zeggen. 5 jaar crisis, met dieptepunten, nog diepere dalen en soms ook hoogtepunten ligt achter ons en wil ik effe kwijt.

Een kleine vingeroefening bracht aan het licht dat het me helpt er over te vertellen, er over te schrijven en gezien alle positieve reacties op de 5 blogjes die ik voor mijn vakantie publiceerde lijkt het er ook op dat anderen er iets aan hebben.

Het deed me goed te horen dat er ondernemers, ZP’ers en gewoon belangstellenden zijn die het aanmoedigden, dat ik durfde te delen wat ik meemaakte.

Wellicht omdat ze met dezelfde zaken worstelden (en sommige nog steeds), of simpel omdat het recht uit het hart kwam, eerlijk, zo hoop ik, en dus komt er een vervolg. Een vervolg dat ik in de eerste plaats maak voor mezelf, omdat het me helpt zaken in het juiste perspectief te zien, zaken ook af te sluiten. Het klinkt zo ‘voor-de-hand-liggend’, maar het blijkt voor mij wel te werken.

Vakantie. Pak inspiratie mee!

Inspirerend genoeg?

Inspirerend genoeg?

De gebeurtenis van gistermiddag doet me beseffen dat, wanneer je alles in het juiste perspectief bekijkt, onze zorgen van ondergeschikte aard waren.

Neemt niet weg dat ze voor ons zeer reëel waren, levensecht en verrekte dichtbij.

De afgelopen week heeft me echter inzicht gegeven in het feit dat ik als ondernemer, me best kwetsbaar mag laten zien.

Ik mag mijn zorgen delen en bespreekbaar maken.

Ik heb ook ontdekt dat er nog steeds vele, vele ondernemers en zelfstandig professionals zijn die dat niet aan durven. Die wellicht een beetje steun of zelfs troost vinden bij mijn blogs. Bij het idee dus ook dat ze niet alleen staan. Dat er meer zijn die het zwaar hebben of (laten we hopen) hebben gehad.

Als je doet wat je altijd deed …….

Scenario

Nieuw scenario

Ik hoeft het zinnetje niet af te maken denk ik zo. Het is bekend, maar slechts zelden handelen we er naar. Merkwaardig nietwaar?

Vraag het aan een willekeurige persoon in je omgeving en de meeste zullen zeggen dat ze zich wel willen ontwikkelen. De meeste zullen echter zelf weinig actie ondernemen om werkelijk stappen vooruit te maken.

Die crisis heeft ons dus toch ook echt goede dingen gebracht. Wij doen, deels noodgedwongen, allang niet meer wat we altijd deden en dus krijgen we ook heel andere dingen terug. En weet je wat. Dat is gaaaaffff!!

Ik durf hier best te bekennen dat ook Treetops ingeslapen was. Het liep allemaal wel tot aan het begin van de crisis en zoals bij velen trainden we onze medewerkers wel om stappen te maken, daadwerkelijk zichzelf te verbeteren, maar wat bleef daar uiteindelijk echt van over? Erg weinig!

Gedwongen ontslag

elke dag weer ...

elke dag weer …

In de afgelopen jaren hebben we wel wat meegemaakt hier bij Treetops. Toch hebben we tot begin dit jaar kunnen vermijden dat er gedwongen ontslagen zijn gevallen bij Treetops.

Het afscheid van collega’s was er wel, maar zij kregen de ruimte om een andere job te zoeken en dat lukte ze bijna allemaal. 1 ervan begon zelfs voor zichzelf, wat in deze tijden erg veel respect verdiend.

Toch hadden we het begin dit jaar als ondernemersechtpaar nog verdomde lastig.

Het lukte niet geheel om zonder gedwongen ontslagen en dus personele kleerscheuren, uit de crisis te komen. Als een relikwie (en dan heb ik het over de functie en niet de persoon) hadden we nog een tekenaar op onze loonlijst staan.

Maar voor tekenaars in een bedrijf dat vooral projectmanagers herbergt, was er de laatste jaren minder en minder plaats. Steeds opnieuw was er een halvering in de werkzaamheden waar te nemen. Jaar na jaar liep de orderportefeuille terug. Niet gek als je bedenkt dat architecten zelf al nauwelijks wat te doen hebben, laat staan dat ze wat aan ons uitbesteedden.

Delen of ordinair uithuilen?

 

uithuilen

uithuilen

Gister schreef ik al dat de fut er uit is. Een jarenlang gevecht, samen met mijn partner, om ons levenswerk -want dat is Treetops gewoon- overeind te houden, is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten. Wat we meemaakten gun je niemand.

Hoewel we e.e.a. nog steeds in het juiste perspectief kunnen plaatsen hoor. Er zijn altijd vreselijker zaken. Dat weten we, maar toch. Het vrat aan ons. Het kostte zoveel moeite!

Dan kom je op een punt dat dat er een streep onder gezet kan worden. Bijna dan. Dat het verleden er wel geweldig in heeft gehakt, maar dat je weer echt vooruit kunt gaan kijken. Dat er niet eens alleen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat je het einde van de tunnel nu ook gewoon kunt zien!

In het verleden zou ik dergelijke periodes, hoewel nooit zo heftig en lang als deze, vergeten. Ik zou ze ergens in mijn hoofd een plekje achteraf geven en ze langzaam laten afsterven. Op één of andere manier lukt me dat nu niet. Op één of andere manier moet er iets anders gebeuren om het achter me te laten. Ken je dat?

Een lege hooivork!

een vorkje prikken

een vorkje prikken

Voor mijn vakantie speelt de behoefte bij me op om in ieder geval iets, al is het nog zo weinig te delen van de afgelopen 5 zeer bewogen jaren. Ik deel ze in 5 dagelijkse blogs. Hopelijk dat het me wat rust verschaft als ik alvast wat zaken ‘van me af kan schrijven’.

De tank leeg.

Als ondernemer is het niet gebruikelijk dat je zwaktes laat zien. Stel je toch eens voor zeg dat, juist in tijden van economische tegenwind, je medewerkers zouden ontdekken dat ze een werkgever hebben die ook gewoon zijn twijfels heeft. Het soms ook gewoon effe niet meer weet. Dat kan toch niet.

Misschien is het juist wel die instelling die me zoveel energie heeft gekost. Niet dat ik dat bewust deed, maar terugkijkend hield ik de afgelopen jaren mijn ‘ondernemers-problemen’ te veel voor mezelf. Dat geeft te denken natuurlijk.