Tag Archives: dagboek van een ondernemer

Gedwongen ontslag

elke dag weer ...

elke dag weer …

In de afgelopen jaren hebben we wel wat meegemaakt hier bij Treetops. Toch hebben we tot begin dit jaar kunnen vermijden dat er gedwongen ontslagen zijn gevallen bij Treetops.

Het afscheid van collega’s was er wel, maar zij kregen de ruimte om een andere job te zoeken en dat lukte ze bijna allemaal. 1 ervan begon zelfs voor zichzelf, wat in deze tijden erg veel respect verdiend.

Toch hadden we het begin dit jaar als ondernemersechtpaar nog verdomde lastig.

Het lukte niet geheel om zonder gedwongen ontslagen en dus personele kleerscheuren, uit de crisis te komen. Als een relikwie (en dan heb ik het over de functie en niet de persoon) hadden we nog een tekenaar op onze loonlijst staan.

Maar voor tekenaars in een bedrijf dat vooral projectmanagers herbergt, was er de laatste jaren minder en minder plaats. Steeds opnieuw was er een halvering in de werkzaamheden waar te nemen. Jaar na jaar liep de orderportefeuille terug. Niet gek als je bedenkt dat architecten zelf al nauwelijks wat te doen hebben, laat staan dat ze wat aan ons uitbesteedden.

Delen of ordinair uithuilen?

 

uithuilen

uithuilen

Gister schreef ik al dat de fut er uit is. Een jarenlang gevecht, samen met mijn partner, om ons levenswerk -want dat is Treetops gewoon- overeind te houden, is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten. Wat we meemaakten gun je niemand.

Hoewel we e.e.a. nog steeds in het juiste perspectief kunnen plaatsen hoor. Er zijn altijd vreselijker zaken. Dat weten we, maar toch. Het vrat aan ons. Het kostte zoveel moeite!

Dan kom je op een punt dat dat er een streep onder gezet kan worden. Bijna dan. Dat het verleden er wel geweldig in heeft gehakt, maar dat je weer echt vooruit kunt gaan kijken. Dat er niet eens alleen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat je het einde van de tunnel nu ook gewoon kunt zien!

In het verleden zou ik dergelijke periodes, hoewel nooit zo heftig en lang als deze, vergeten. Ik zou ze ergens in mijn hoofd een plekje achteraf geven en ze langzaam laten afsterven. Op één of andere manier lukt me dat nu niet. Op één of andere manier moet er iets anders gebeuren om het achter me te laten. Ken je dat?

Een lege hooivork!

een vorkje prikken

een vorkje prikken

Voor mijn vakantie speelt de behoefte bij me op om in ieder geval iets, al is het nog zo weinig te delen van de afgelopen 5 zeer bewogen jaren. Ik deel ze in 5 dagelijkse blogs. Hopelijk dat het me wat rust verschaft als ik alvast wat zaken ‘van me af kan schrijven’.

De tank leeg.

Als ondernemer is het niet gebruikelijk dat je zwaktes laat zien. Stel je toch eens voor zeg dat, juist in tijden van economische tegenwind, je medewerkers zouden ontdekken dat ze een werkgever hebben die ook gewoon zijn twijfels heeft. Het soms ook gewoon effe niet meer weet. Dat kan toch niet.

Misschien is het juist wel die instelling die me zoveel energie heeft gekost. Niet dat ik dat bewust deed, maar terugkijkend hield ik de afgelopen jaren mijn ‘ondernemers-problemen’ te veel voor mezelf. Dat geeft te denken natuurlijk.

Een feest der herkenning

voor sommigen
‘een brug te ver’

Zo ongeveer kan ik het beste de gemiddelde reactie op mijn ondernemersdagboek beschrijven. Veel van wat ik de afgelopen twee maanden met jullie heb gedeeld werd onderschreven, en soms kennelijk verrast gelezen.

Een greep uit de reacties

  • So true!
  • Mooie beeldspraak.
  • Dit is ook heel herkenbaar voor ons dit jaar, helaas.
  • Je durft je vaak in de sociale media kwetsbaar op te stellen.
  • Jouw dagboek is echt het volgen waard..!

Een brug te ver

Maar soms ook kritisch en uiteindelijk ook met discussies, hier op de site, op Facebook of Twitter. Hoe dan ook dank daarvoor. Alleen hierom al, ga ik er nog even mee door. Toch was het wellicht voor sommige nog een ‘brug te ver‘ om openlijk te reageren. Om openlijk ook twijfels of frustraties te delen. Wellicht dat jullie ook nog eens over die drempel heen stappen.

Waarom een ondernemersdagboek

Dagboek online

Tja waarom eigenlijk. Dat vraag ik me al jaren af en natuurlijk vraag ik me dat nu weer af, na een weekje bloggen, maar waarschijnlijk vraag ik me dat over een jaar nog af. Vooralsnog ga ik er zeker mee door, al is het maar als therapie voor mezelf.

Een week op weg
Het is natuurlijk nog niet echt lang dat ik dit nu doe. Ik loop er overigens al jaren mee rond, maar iets hield mij tegen.

Was dat het feit dat ik mezelf kwetsbaar opstel in sommige blogs, was dat de wellicht negatieve gevolgen die van sommige van de blogs zouden kunnen hebben. Argumenten die nog steeds van toepassing kunnen zijn, maar toch ben ik blij dat ik er mee begonnen ben.

Ik hoop van harte dat het enkele van de lezers van deze blogs kan inspireren bij hun ‘loopbaan’ als zelfstandige of als ondernemer. Ik hoop ook van harte dat er een paar lezers zijn die er iets aan hebben en dus iets van leren. Dat is 1 van de redenen dat ik het ook niet uitsluitend voor privé houdt. Ik denk dat ik stiekem met 21 jaar ervaring als zelfstandige toch wel iets heb meegemaakt dat de moeite waard is om te delen, maar zou ik het zonder deze redenen ook doen?

Ondernemer van de maand

En plots was daar die nominatie: ondernemer van de maand. Verrast, onzeker, twijfelend. Meerdere reacties streden om voorrang toen ik de mail las waarin mij werd gevraagd of ik daar bezwaar tegen had.

‘Eehh, nee’, maar de aarzeling bleef.

Waarom dan die aarzeling. Waarom toch die twijfel. Dat zal zeer zeker met de huidige omstandigheden te maken hebben. Omstandigheden die maken dat ik me totaal geen ondernemer van de maand voelde.

Aan de ene kant afscheid moeten nemen van medewerkers en aan de andere kant ondernemer van de maand worden, dat wringt.

Valse bescheidenheid?
Natuurlijk is er ook nog zoiets als karakter. Mijn karakter laat me doorgaans erg weinig ruimte om te genieten van dergelijke positieve aandacht. Ik heb wat moeite om publiekelijk in de schijnwerpers te worden gezet, hoewel het tegelijk ook een hele eer is natuurlijk.

Dagboek van een ondernemer

Een dagboek van een ondernemer. Ik heb het me wel eens eerder voorgenomen, maar zag er toch steeds weer vanaf. Steeds weer dacht ik in een spagaat terecht te komen waar ik niet meer uit zou komen. Een spagaat tussen wat ik eigenlijk kwijt wil en wat ik feitelijk kan vertellen.

Belangen strijden om voorrang

Verschillende belangen strijden namelijk om voorrang. Zo zijn daar cliënten waar je echt niet alles over kunt schrijven, noch negatief, maar ook niet positief. Dat stellen ze eenvoudig niet altijd op prijs. Dan zijn daar leveranciers, hoewel bij ons niet zo veel want we zijn een ‘urenfabriek’, maar toch wil je ook niet alles delen over hen.

Wat te denken van het rijtje adviseurs dat elke ondernemer heeft, foute en goede en wellicht de belangrijkste groep; de medewerkers. Ook daar kun je niet alles over kwijt. Je wilt niemand beschadigen, maar je kunt ook niemand de hemel in prijzen, immers dan voelen wellicht de andere zich benadeeld. Kortom een blog als ondernemer valt niet altijd mee.